چندلر : تو باعث شدی من خوش حال تر از اونی بشم که حتی فکرش رو میتونستم بکنم ، حالا اگه اجازه بدی من بقیه ی عمرم رو صرف این بکنم که تو هم همین احساس رو با من داشته باشی.****************************************دوستان - دیوید کرین *گلسا حسینی *

ادی ردماین :

 من کار حرفه ای خودم رو از تئاتر شروع کردم و خیلی اهل فیلم و سینما نبودم و شناخت کافی از فیلمهای مهم نداشتم. بعد از این که چند تا از همکارام منو بابت این قضیه سرزنش کردند، موقع فیلمبرداری The Other Boleyn Girl از اسکارلت جوهانسون خواستم یه لیست کامل از فیلم هایی که باید ببینم رو بهم بده.

در سال 1999 که پر بود از فیلم های فوق العاده ، استفن سامرز فیلم "مومیایی" را روی پرده برد تا آن را به یکی از پرفروش ترین فیلم های سال تبدیل کند. روایت ماجراجویانه با چاشنی ترس از دنیای فراعنه و رازهایشان مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت و همین باعث شد تا سامرز دو سال بعد نسخه دوم فیلم با نام "مومیایی برمی گردد" را بسازد. نسخه دوم حتی از فیلم اول هم فروش بیشتری کرد و تداوم حضور بازیگرانی چون برندون فریزر و ریچل وایز به محبوبیت فیلم اضافه کرد. اما بعد از آن همه چیز تغییر کرد. نسخه های بعدی فیلم ساخته شد و شکست سنگینی خورد تا جایی که کمپانی ترجیح داد این پروژه را رها کند و دنبال ساخت فیلم های دیگری برود.حالا و بعد از گذشت 18 سال از نسخه اول ، تام کروز و کمپانی یونیورسال آمده اند تا شکوه و جلال را دوباره به دنیای فراعنه بازگردانند. آن ها تصمیم گرفتند تا اسم فیلم را تغییر ندهند و حتی پسوند هم به آن اضافه نکنند. کارگردانی فیلم بر عهده "الکس کورتزمن" است که بیشتر شهرتش به خاطر تهیه کنندگی فیلم های پیشتازان فضا ، تبدیل شوندگان و مرد عنکبوتی شگفت انگیز است. البته د

صحبت از سینمای معنا گرا و پند دهنده که به میان می آید اسم "آکیرا کروساوا" همیشه در صدر لیست قرار دارد،"کروساوا" تمامی تمرکز و تلاش  خود را در تمام طول دوران فیلمسازی اش روی پرداختن به چالش های انسان در زندگی و بدوش کشیدن بار سنگین زندگی گذاشته است،خطی که با درخششی چشم نواز در طول تمامی آثار او به وضوح دیده می شود. "زندگی کردن-To Live 1952" که فیلمبازان ایرانی آنرا با نام اصلی آن (Ikiru) میشناسد یکی از چندین آثار درخشان "کروساوا" و بلکه کل تاریخ سینماستداستانی همه گیر و آشنا از زندگی بیهوده و ماشین وار انسان و احساس بیهودگی و جست و جو برای زمان از دست رفته درست وقتی که خیلی دیر شده،تراژدی اپیدمیکی که زندگی قشر بزرگی از انسان ها را در بر میگیرد بدون این که آنها حتی در انتها متوجه آن شوند،اما قهرمان داستان این فیلم قرار نیست که تن به این تراژدی ملال آور بدهد،"واتانابه" پس از 30 سال خدمت پشت یک میز و سپری کردن زمان با ارزشش در یک زندگی روتین و بی هدف ، متوجه می شود که به شدت بیمار است و فرصتی کم برای زندگی خواهد داشت و این درست زمانی

جیک جیلنهال :

ستاره بودن موضوعی نیست که دوام داشته باشه. زندگی نباید درباره این چیزها باشه. این یه توهمه که به خود واقعی تو ربطی نداره. برای من مهم ترین چیز اینه که بتونم زندگی رو درک کنم.

جوکر: حاضری برام بمیری؟هارلی کویین: آره.جوکر: این که خیلی آسونه. حاضری برام زندگی کنی؟!*****************************************جوخه انتحار - دیوید آیر

گری لئونارد اولدمن متولد 21 مارس 1958 در لندن انگلستان فرزند کتلین خانه دار و لئونارد برترام اولدمن جوشکار است. اولدمن بورسیه ی تحصیلی کالج بازیگری Rose Bruford بریتانیا را دریافت کرد و مدرک کارشناسی هنرهای تئاتر خود را در سال 1979 دریافت کرد ، سپس به تئاتر Young People گرینویچ پیوست و در چندین نمایش در طی دهه ی 80 نقش آفرینی کرد. اولین نقش سینمایی او در Remembrance محصول 1982 بود ، اما به یاد ماندنی ترین نقش سالهای اولیه ی حرفه ی او ، نقش سید ویشس در فیلم بیوگرافی Sid and Nancy محصول 1986 بود ، اولدمن پیش از قبول کردن این فیلم دو بار پیشنهاد کارگردان الکس کاکس را رد کرده بود. در سال 1987 گری اولدمن اولین نامزدی جایزه ی بفتا را برای تصویر سازی اش از جو اورتون، نمایش نامه نویس دهه ی 60، در فیلم Prick Up Your Ears به نام خود ثبت کرد. در دهه ی 90 ، اولدمن شخصیت های شرور واقعی و داستانی آیکونیکی را به تصویر کشید ، از جمله آنها لی هاروی اوسوالد در JFK به کارگردانی الیور استون، نقش اصلی در فیلم Bram Stoker's Dracula ساخته ی 1992 فرانسیس فورد کاپولا که برای آن برنده ی جایزه ی بهت

جودی: تنها چیزی که باید ازش بترسیم، خود ترسه.

*****************************************

زوتوپیا - ریچ مور

میستیک : فقط به خاطر اینکه جنگی در کار نیست دلیل نمیشه بگیم صلح وجود داره.

********************************************************************

مردان ایکس : آخرالزمان - برایان سینگر

بالو (خطاب به باگیرا) : اگه اون پسر بچه رو به روستای انسانها بفرستی اونا فاسدش میکنن، ازش یه انسان میسازن.

********************************************************

کتاب جنگل - جان فاورائو

هاوارد : دیوونه اون کسیه که بخواد بعد از اومدن سیل، کشتی نجات بسازه !

*************************************************************

خیابان شماره 10 کلاورفیلد - دن تراچنبرگ

ایوان ریچل وود :

موضوعی که در رابطه با بازیگر بودن جذاب هست اینه که شما فقط از دید خودتون به دنیا نگاه نمی کنید بلکه می تونید جهان بینی شخصیت های زیادی رو تجربه کنید و دنیا رو از چشم اون ها ببینید.

جیمز براردینلی :یکی از مشکلات “مسافران” این است که تکلیفش با ژانر مشخص نیست. علمی تخیلی است ولی جذابیت و صحنه های مخصوص به این ژانر که تماشاگران انتظار دارند را ندارد. عاشقانه است ولی داستان عاشقانه اش به درستی شکل نمی گیرد. اوایل فیلم ریتم بسیار کندی دارد ولی اواخر آن، همه چیز خیلی سریع و شتابزده اتفاق می افتد. انگار 40 دقیقه پایانی را نویسنده دیگری نوشته است! علی رغم همه مشکلات باید بگویم که سوال اصلی و دوراهی هایی که فیلم مطرح می کند جذاب هستند. “مسافران” شما را به سفری می برد که ارزش یک بار رفتن را دارد. 

جنیفر شریدر لارنس متولد  5 آگوست 1990 در کنتاکی از کارن و گری لارنس است.مادرش مدیر یک کمپ کودکان است و پدرش در ساختمان سازی فعالیت میکند.او از تبار انگلیسی ، آلمانی ، ایرلندی و اسکاتلندی است. حرفه ی او در 14 سالگی در سفری به منهتن آغاز شد و پس از آن در تبلیغات تلویزیونی ظاهر شد و نقشی در سریال شبکه ی TBS  به نام The Bill Engvall Show  به او داده شد.همچنین نقش های کوچکی در فیلم هایی مانند The Poker House  و The Buing Plain  بازی کرد. اما موفقیت بزرگ او با نقش "ری" در Winter's Bone  تولید 2010 بدست آمد که نامزدی جوایز اسکار و گولدن گلوب را برایش به ارمغان آورد.مدتی بعد او نقش "میستیک" را در بازسازی فیلم X-Men: First Class  بدست آورد و در همین زمان بود که نقش کتنیس اوردین را در سری فیلم های The Hunger Games  که بر اساس رمان موفقی به همین نام ساخته شده بود عهده دار شد.قسمت اول این فیلم در آمریکا 407 میلیون دلار فروش داشت و لارنس را به یک بازیگر درجه اول میان بازیگران هم نسل خودش تبدیل کرد.در سال 2012 نقش آفرینی لا

سالی : من تو این چهل ساله بیش از یک میلیون مسافر رو سالم به مقصد رسوندم اما در نهایت قراره من رو به خاطر 200 ثانیه قضاوت کنند.

*******************************

سالی - کلینت ایستوود

آیا می دانستید؟ (درباره فیلم Suicide Squad)

جرد (جارد) لتو برای این که بهترین نوع خنده را برای جوکر انتخاب کند در خیابان های تورنتو و نیویورک انواع مختلف خنده را جلوی مردم امتحان می کرده تا ببیند کدام یک تاثیرگذارتر است و باعث ناراحتی و آزردگی خاطر بیشتری می شود.

جیمز براردینلی :“لالا لند” بهترین فیلم موزیکال 30 سال اخیر است. از “شیکاگو” پرطراوت و زنده تر ، از “بینوایان” صمیمی و خالص تر و از تمامی فیلم های موزیکال دیگر اجراهای بهتری دارد. این فیلم که ساخته “دیمین شزل” کارگردان فیلم فوق العاده “ویپلش” است اثبات می کند که اگر کارگردان با موضوع فیلمش مانوس باشد نتیجه جادویی خواهد شد. “شزل” علاوه بر این که داستانش را به خوبی روایت می کند تماشاگران را نیز مسحور می کند و برای این کار فقط به نوستالژی بسنده نمی کند. 

آلیشیا ویکاندر :

من هم در فیلم های اروپایی بازی می کنم هم در فیلم های آمریکایی. اگر فیلم درستی رو انتخاب کنم دیگه برام فرق نداره که یه استودیوی بزرگ آمریکایی داره روش کار می کنه یا یه گروه مستقل اروپایی.

رالف خرابکار یا همان Wreck it Ralph در سال 2012 اکران شد و شاید برای معرفی این انیمیشن کمی دیر شده باشد اما به قول یک دوست "هیچوقت برای معرفی یک فیلم خوب دیر نیست". بعد از اکران "داستان اسباب بازی 3" در سال 2010 ، حتی پیکسار هم دچار افت شد و نتوانست به اوج برگردد. انیمیشن های بقیه کمپانی ها هم چنگی به دل نمی زدند. تا این که در خبرها آمد که "ریچ مور" یکی از خالقان اصلی مجموعه محبوب "سیمپسون ها" و خالق شخصیت "ند" در این مجموعه،  قرار است که اولین انیمیشن سینمایی و بلند خود را برای دیزنی بسازد. با توجه به سابقه کارگردان و کمپانی به نظر می رسید که بالاخره یک انیمیشن خوب در راه است. داستان فیلم هم هیجان انگیز و جالب بود. شخصیت منفی بازی Fix it Felix که رالف نام دارد تصمیم می گیرد تا دیگر بد نباشد و نقش شخصیت های خوب بازی ها را ایفا کند و به آرزوی خودش "برنده شدن مدال" برسد.    فیلم اکران شد و با تحسین منتقدان رو به رو شد. البته این تحسین به اندازه شاهکارهای پیکسار نبود ولی در مقایسه با انیمیشن Brave که تولید پیکسار د

یکی از دلایلی که ما به سینما می رویم و فیلم می بینیم این است که دوست داریم داستان های زیادی را زندگی کنیم و از آن مهم تر احساسات فوق العاده ای مانند خوشحالی ، هیجان ، استرس ، ترس و غم را تجربه کنیم. سال 2015 پر بود از این احساسات و تجربه ها. فیلمبازان در یک ویدئوی اختصاصی لحظات غم انگیز سینمایی سال 2015 را کنار هم جمع آوری کرده است. گروه تحریریه موفق به دیدن تمام فیلم های 2015 نشدند در نتیجه احتمال این که صحنه مهمی از فیلمی جا مانده باشد کم نیست. به هر حال شما را به دیدن این ویدئو دعوت میکنیم : 

آیا می دانستید؟ (درباره فیلم فارست گامپ)

اولین باری که فارست یاد می گیرد که پینگ پنگ بازی کند یکی از سربازها به او می گوید که حقه بازی این است که هرگز چشم از توپ برندارد. بعد از آن هر وقت که فیلم فارست گامپ را در حال پینگ پنگ بازی کردن نشان می دهد او حتی پلک هم نمی زند. 

ام نایت شیامالان در سال 1999 با فیلم فوق العاده حس ششم (The Sixth Sense) نام خود را به عنوان یک فیلمساز برجسته در جهان مطرح کرد. فیلمی که هم از لحاظ احساسی عالی بود و هم صحنه های ترسناکش به خوبی اجرا شده بودند و هم یک پیچش داستانی حیرت انگیز در پایان داشت. شیامالان در ادامه فیلمهای خوب نشانه ها (Signs) ، نشکستنی (Unbreakable) و دهکده (The Village) را ساخت تا به عنوان کارگردان و نویسنده ای خلاق شناخته شود که می تواند به راحتی مخاطبانش را سرگرم و غافلگیر کند. اما از سال 2006 روند شدیدا رو به افت او آغاز شد تا جایی که هر فیلمی که می ساخت نامزد جایزه تمشک طلایی می شد. خیلی ها دیگر امیدی به بازگشت این کارگردان هندی نداشتند ولی او در سال 2015 با ساخت فیلم ترسناک ملاقات (The Visit) دوباره به روزهای خوبش بازگشت.پروژه بعدی او Split نام دارد که مثل همه کارهایش از داستان بسیار جذابی برخوردار است. فیلمی در ژانر ترسناک ، دلهره آور با مضامینی روانشناختی. سه دختر جوان توسط مردی دزدیده می شوند که 24 شخصیت متفاوت دارد. این سه دختر باید تلاش کنند که تمام شخصیت های این مرد را بشناسند تا با کمک شخصیت های

اتان گرین هاوک متولد 6 نوامبر 1970 در آستین تگزاس از لزلی کارول ، یک کارمند خیریه و جیمز استیون هاوک ،آمارگر بیمه است.والدین او زمانی که اتان پنج ساله بود جدا شدند و او با مادرش در نیوجرسی زندگی کرد.در دوران دبیرستان در کلاس های بازیگری شرکت کرد و گرچه علاقه ی اولیه اش نویسندگی بود ، در نتیجه ی آموزش های بازیگری که دریافت کرده بود تصمیم گرفت در تست بازیگری فیلم نوجوانانه ی علمی تخیلیExplorers محصول 1985 شرکت کند.در نهایت این نقش به او داده شد اما با اینکه فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرده بود ، در گیشه با اقبال چندانی روبرو نشد که باعث دلسرد شدن هاوک از دنبال کردن بازیگری برای چند سال آینده شد. او در دانشگاه معتبر Caegie-Mellon برای تحصیل در رشته ی تئاتر پذیرفته شد اما بعد از عهده دار شدن نقش موفقیت آمیزش در مقابل رابین ویلیامز در فیلم Dead Poets Society از ادامه ی تحصیلات دست کشید.این فیلم نقد های مثبتی دریافت کرد و فروش 235 میلیون دلاری در گیشه داشت و پیشنهادات متعدد برای هاوک به دنبال داشت. در ادامه او در فیلم های متعددی نقش آفرینی کرد از جمله White Fang ، A Midnight Clear و R

هفتاد و چهارمین دوره مراسم گلدن گلوب ساعت 7 بعد از ظهر هشتم ژانویه با اجرای جیمی فالون آغاز شد و در ادامه برندگان امسال مشخص شدند. فیلم لالا لند با کسب 7 جایزه از جمله بهترین فیلم موزیکال ، بهترین کارگردانی ، بهترین فیلمنامه ، بهترین ترانه ، بهترین موسیقی متن ، بهترین بازیگر مرد موزیکال و بهترین بازیگر زن موزیکال بیشترین جایزه را به خود اختصاص داد و فاتح اصلی گلدن گلوب لقب گرفت. جوایز به شرح زیر می باشند :بهترین فیلم درام : Moonlightبهترین فیلم موزیکال : La La Landبهترین بازیگر مرد فیلم درام : Casey Affleckبهترین بازیگر زن فیلم درام : Isabelle Huppertبهترین بازیگر مرد فیلم کمدی یا موزیکال: Ryan Goslingبهترین بازیگر زن فیلم کمدی یا موزیکال: Emma Stoneبهترین بازیگر نقش مکمل مرد : Aaron Johnsonبهترین بازیگر نقش مکمل زن: Viola Davisبهترین کارگردانی : La La Landبهترین فیلمنامه : La La Landبهترین ترانه : La La Landبهترین موسیقی متن : La La Landبهترین انیمیشن : Zootopiaبهترین فیلم خارجی : Elleبهترین سریال درام : T

مریل استریپ (کنایه به سیاست های دونالد ترامپ) :ما کی هستیم؟ هالیوود چیه؟  گروهی از آدم ها که از جاهای مختلف دور هم جمع شدند. من از نیوجرسی هستم، ناتالی پورتمن از اورشلیم، رایان گاسلینگ از کانادا و امی آدامز هم در ایتالیا به دنیا اومده. هالیوود با وجود خارجی ها معنا پیدا کرده است. اگر بخوایم همه رو از کشور بیرون بندازیم چیزی برامون جز فوتبال و هنرهای رزمی نمیمونه که اون هم در واقع اصلا هنر نیست!

ماریون کوتیار و مایکل فاسبندر دو ستاره فیلم "اساسینز کرید" که چند هفته قبل به صورت عمومی اکران شد به برنامه گراهام نورتون دعوت شدند تا درباره مسائل مختلف با هم صحبت کنند. گراهام : ماریون تو برای بازی در نقش ادیت پیاف خواننده معروف برنده جایزه اسکار شدی. به نظر می رسه یکی از اون نقش هاییه که به سختی میتونی رهاش کنی.ماریون : آره واقعا همینطور بود. خیلی طول کشید تا بتونم فراموشش کنم. البته به نظرم این موضوع جای شرمندگی داره چون من بازیگر هستم و باید بتونم به راحتی از نقشم بیرون بیام. من بیش از 6 ماه با این کاراکتر زندگی کردم و واقعا وارد یک بُعد دیگه شده بودم! نه دوستام رو می دیدم نه خانواده ام رو. چون اگه پیششون می رفتم اونا فکر می کردن عجیب و غریب شدم و من این احساس رو دوس نداشتم. یکی از دلایلی که اینجوری به نظر می رسیدم این بود که موها و ابروهام رو کاملا تراشیده بودم. آره واقعا برام سخت بود دل کندن از این شخصیت. یه جورایی شما وقتی فیلمی رو بازی می کنید عاشق شخصیتتون میشید و وقتی آخرین کات رو میدن می فهمید که همه چی تموم شده و دیگه نمی تونید اون شخصیت رو ببینید. یه جورایی

آیا می دانستید؟ (درباره فیلم زندگی مثل یک گل سرخ)

ماریون کوتیار برای بازی در نقش ادیت پیاف خواننده معروف فرانسوی، مو و ابروی خود را تراشید. او هیچکدام از ترانه های اجرا شده داخل فیلم را نخواند و فقط لب زد.  البته او برای لب زدن ترانه ها، ماه ها در کلاس های خوانندگی و موسیقی شرکت کرد.

  

"کنث (کِن) لوچ" کارگردان بریتانیایی است که فیلم های مستقل او به خاطر ایده های اجتماعی و انسان دوستانه همیشه مورد توجه قرار گرفته است.در فیلم های او مسائل اجتماعی همچون فقر،بی خانمانی و مشکلات قشر کارگر و دیگر مسائل به ظاهر کوچک خط اصلی داستان را به خود اختصاص می دهند،"لوچ" همیشه بدون تعارف و کاملا رُک حرف ها و انتقاد های خود را در فیلم هایش با بیننده در میان می گذارد و می توان این صداقت او را به خوبی در آثارش دید."لوچ" یک گارگردان اجتماعی است،فیلم های او شاید از نظر تکنیک های فیلمبرداری همانند کارگردانانی مانند تارکوفسکی یا انجلوپولوس چشمگیر نباشند اما از وجه داستان و محتوا همیشه بیننده را به خود جلب می کند و شاید از این نظر بیشتر به سینمای کوروساوا نزدیک تر باشد،فیلم هایی که قدرت کارکتر ها بار اصلی فیلم را بر دوش می کشند.-بادی که گندم زار را میلرزاند(The wind that shakes the barley 2006) و   من،دنیل بلیک(I,Daniel Blake 2016) دو نمونه از آثار این کارگردان هستند که به دو موضوع کاملا متفاوت می پردازند اما می توان سبک "لوچ" را به راحتی در

آنتونی هاپکینز متولد 31 دسامبر 1937 در مارگام ولز از ماریل آن و ریچارد آرتور هاپکینز نانوا است.والدین او هر دو نیمه انگلیسی نیمه ولزی بودند.وی تحت تأثیر ریچارد برتون تصمیم گرفت در کالج موسیقی و بازیگری به تحصیل بپردازد و در سال 1957 فارغ التحصیل شد.در سال 1965 به لندن رفت تا به تئاتر ملی بپیوندد.اولین فیلم او به نام A Flea in Her Ear در سال 1967 برای تلویزیون ساخته شد. در سال 1968 در  The Lion in Winter به نقش آفرینی پرداخت.موفقیت های بیشتر در سال های بعدی حرفه ی او بدست آمد و اوازه ی سبک بازیگری وی فراگیر شد.در سال 1977 در دو فیلم مهم بازی کرد : A Bridge Too Far که در آن با بازیگرانی همچون جین هکمن و مایکل کین همبازی بود ، و Audrey Rose . در سال 1980 فیلم اقتباسی The Elephant Man ساخته ی تحسین شده ی دیوید لینچ را بر پرده داشت و در دو سال بعدی نیز در دو اثر اقتباسی موفق تلویزیونی یعنی Othello و The Hunchback of Notre Dame بازی کرد.در سال 1987 در فیلم موفق 84 Charing Cross Road که از نمایش نامه ای اقتباس شده بود به نقش آفرینی پرداخت. در دهه ی 90 ، هاپکینز در فیلم هایی همچون Despe

جیمز براردینلی :مایکل فاسبندر، ماریون کوتیار و جرمی آیرنز. گیمرها وقتی اسامی بازیگران این فیلم را شنیدند با خود فکر کردند که بالاخره قرار است یک فیلم خوب اقتباس شده از ویدئو گیم ساخته شود اما مثل همیشه اثبات شد که بین “بالقوه خوب بودن” تا “بالفعل خوب بودن” راه زیادی وجود دارد. “اساسینز کرید” یک فیلم عاری از احساس، بدون انسجام و شدیدا ناامید کننده است. مشکل اساسی اش فیلمنامه است. طوری نوشته شده که فقط برای کسانی که بازی را انجام داده اند قابل درک و جذاب باشد. ستاره اصلی این فیلم بازیگران درجه یکش نیستند بلکه جلوه های ویژه، طراحی صحنه و طراحی لباس آن است.